نبى بزرگ اسلام صلى الله عليه و آله بعد از اين‌كه به خاطر نماز به بهشت بشارت داده شد ، خود را براى نماز در زحمت و رنج مىانداخت ، چون در قرآن مجيد آمده بود : [ وَ أْمُرْ أَهْلَكَ بِالصَّلاةِ وَ اصْطَبِرْ عَلَيْها ] « 1 » . و خانواده‌ات را به نماز فرمان بده و خود نيز بر آن شكيبايى ورز . آن حضرت اهل خود را امر به نماز مىفرمود و خودش در ميدان نماز استقامت و صبر مىورزيد « 2 » . امام باقر عليه السلام مىفرمايد : پيامبر عزيز اسلام صلى الله عليه و آله در مسجد نشسته بودند كه مردى وارد شد و به نماز ايستاد ، ولى ركوع و سجودش را آن چنان به سرعت خواند كه در حقيقت ركوع و سجود نبود . پيامبر فرمود : همانند كلاغى كه نوك بزند نماز را بجاى آورد ، اگر با اين نماز از دنيا برود بر غير دين من از دنيا رفته ! « 3 » امام صادق عليه السلام مىفرمايد : وقتى نمازگزار به نماز مىايستد از پهنه‌هاى آسمان بر زمين ، رحمت بر او نازل مىشود و به محاصرهء ملائكه الهى درآمده و ملكى فرياد مىزند : اگر اين نمازگزار آگاه شود كه در نماز چيست ، هرگز آن را به‌هم نمىپيچد « 4 » . هارون بن خارجه مىگويد :

--> ( 1 ) - طه ( 20 ) : 132 . ( 2 ) - نهج البلاغة : خطبه 190 ؛ وسائل الشيعة : 4 / 30 ، باب 7 ، حديث 4432 . ( 3 ) - الكافى : 3 / 268 ، باب من حافظ على صلاته أو ضيعها ؛ المحاسن : 1 / 79 ، باب 3 ، حديث 5 ؛ بحار الأنوار : 81 / 234 ، باب 16 ، حديث 8 . ( 4 ) - الكافى : 3 / 265 ، باب فضل الصلاة ، حديث 4 ؛ وسائل الشيعة : 4 / 32 ، باب 8 ، حديث 4435 .